• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers » Groter Groeien » artikel ...


Deeltijdmoeders


Moeder zijn, maar je kind niet altijd bij je hebben. Omdat het óók bij je ex woont. Hoe is het om een ‘deeltijdmoeder’ te zijn? Vier vrouwen over het intense gemis, maar ook over het grote genot van vrijheid.

Karin Zwart (40) is moeder van Sydney (5). Sydney is afwisselend zeven dagen bij haar, dan weer zeven dagen bij haar ex.

‘De scheiding was een moeilijk besluit. Vanwege Sydney, die op dat moment drie was, hebben mijn ex en ik zolang mogelijk geprobeerd de boel te redden. Maar het ging niet meer. Hoewel de gemoederen hoog opliepen, zijn we nooit uit het oog verloren wat het beste voor Sydney was: een gelijkwaardig co-ouderschap. Eigenlijk kon ik hem geen dag missen, maar ik wist dat hij het bij mijn ex goed zou hebben. En ik wilde hem geen vader ontnemen.

De dagen zonder Sydney waren in het begin werkelijk een drama. Ik voelde me leeg en verdrietig. Alles in huis deed me aan hem denken. Al dat rondslingerende speelgoed lag er verloren bij, want mijn kleine, lieve mannetje was er niet! Af en toe zat ik er vreselijk bij te huilen. Toch kon ik het ook niet opbrengen dat speelgoed dan maar op te ruimen; zo voelde hij toch nog dichtbij. Inmiddels zijn we een jaar verder en kan ik er beter mee omgaan dat hij om de week weg is. In die week werk ik wat meer, bezoek ik vrienden. En heb ik lekker alle aandacht voor mezelf. Maar toch, het gemis blijft. Dat komt ook doordat ik de hele week geen enkel levensteken van hem krijg; dat wil mijn ex niet.

Wat ben ik altijd blij wanneer ik mijn zoon op vrijdag weer van de crèche kan halen! Dan loop ik de hele middag al met kriebels in mijn buik. Met Sydney zelf gaat het goed. Hij voelt zich zowel bij mij als bij zijn vader happy. Die woont nu weer samen met een vrouw die zelf twee kinderen heeft. Eén van hen is een meisje van dertien, en ook zij moedert flink over Sydney. Hij zegt wel eens trots tegen mij: “Ik heb nu drie moeders!” Hoewel ik natuurlijk blij ben dat het goed met hem gaat, doen die woorden mij wel pijn.’

Anke de Lange (38) heeft een dochter, Lotte (8). Lotte woont in principe bij haar, maar is één middag en avond per week en om het weekend bij haar vader. Dat is niet altijd zo geweest.

‘Jarenlang hebben mijn ex en ik een 50/50 co-ouderschap gehad. Ik vond het nooit moeilijk dat Lotte maar de helft van de tijd bij mij was. Integendeel. Ik houd zielsveel van haar en ik ben blij om moeder te zijn, maar ik ben ook zoveel méér. Ik ben ook nog gewoon Anke, die haar werk, haar latrelatie, haar studie en haar vriendinnen belangrijk vindt. Ik heb vaak geroepen: het co-ouderschap is dé ideale manier van een kind hebben. Je hebt én een kind, én je vrijheid!

Er was goed overleg tussen mijn ex en mij. We hebben haar gezamenlijk naar school gebracht, de eerste dag, we gingen samen naar de tienminutengesprekjes. We deelden niet alleen de tijd, maar ook de verantwoordelijkheid. Een fijn gevoel.

Tot mijn ex me op een dag vertelde dat hij een andere baan had gevonden. Zijn absolute droombaan, maar wel een heel stuk bij ons vandaan. Hierdoor kon hij het co-ouderschap niet langer invullen. Wóest was ik. Voor mij betekende het dat ik een groot stuk van mijn vrijheid kwijt was. Heel vervelend. Maar bovenal begreep ik het niet. Als je een dochter hebt waar je de helft van de tijd voor zorgt, dan geef je dat toch niet zomaar op? Ik zou dat zelf nóóit gedaan hebben.

Vooral in het begin heeft mijn dochter hem heel erg gemist en dat vond ik vreselijk om te zien. De band tussen haar en haar vader is ook veranderd. En vroeger voelde ze als óns kind, nu toch meer als míjn kind. Dat is jammer; voor haar, voor hem en voor mij. Maar ik ben er inmiddels wel aan gewend dat ik minder tijd voor mezelf heb en het is toch ook wel érg fijn, zo met mijn dochter samen. Maar in mijn ‘vrije’ dagen geniet ik wel dubbel van het feit dat ik even níet hoef te zorgen en alle ruimte en tijd voor mezelf heb!

Jacqueline van der Sijs (34) heeft een dochter, Nienke (6). De eerste twee dagen van de week woont haar dochter bij haar ex, de rest van de week bij Jacqueline. Verder wisselen ze om het weekend.

‘Nienke was drie toen mijn ex en ik uit elkaar gingen. In het begin zei ze regelmatig: ‘Mama, ik mis jou zo als ik bij papa ben!’ Tegen hem zei ze hetzelfde. Ik weet dat ze nog steeds het liefste zou willen dat wij weer bij elkaar in één huis zouden wonen. Toch heeft ze zich na de scheiding makkelijk kunnen aanpassen en ik geloof dat ze best gelukkig is met de situatie zo. Ik ook, al viel het in het begin niet mee. Ik had het co-ouderschap zelf gestimuleerd, omdat ik niet wilde dat mijn ex ‘alleen maar’ een weekendvader zou worden, maar o, wat had ik soms een spijt! Als Nienke ‘s avonds weg zou gaan, had ik er al de hele dag al last van. Dan liep ik voordurend met een steen in mijn maag. En als ik dan op zaterdag in mijn eentje thuis zat voelde ik me vreselijk verloren. Maar het went. Het zal wel moeten! Je gaat je dagen vullen met andere dingen, en na verloop van tijd ga je ze vanzelf leuk vinden. Nu kan ik er zelfs van genieten om alleen te zijn, maar dat had ik mij de eerste tijd werkelijk niet kunnen voorstellen! Dat ik nu geniet, komt doordat ik veel nieuwe mensen heb leren kenen. Na mijn scheiding heb ik deels een nieuw sociaal netwerk moeten opbouwen. Ik had genoeg vriendinnen, maar die waren allemaal getrouwd of samenwonend en gingen op zondag iets leuks met hun eigen gezin doen. Om niet in mijn uppie te verpieteren, heb ik mij al snel aangesloten bij Ouder-Alleen, een webclub voor alleenstaanden met kinderen. Hartstikke leuk. Ik heb er veel leuke contacten opgedaan. We doen wel eens dingen met de kinderen erbij, maar ook als die er niet zijn, trekken we regelmatig samen op en gaan we lekker dansen of zo. Als ik Nienke nu wegbreng, kan ik denken: het is goed zo. Maar ik ben ook altijd dolblij als ze er weer is!’

Wilma van Arendonk (41) heeft een eigen loopbaanadviesbureau, Innovitae, en is moeder van Meike (8), Hidde (5) en Thijme (3). Haar kinderen wonen om de week een week bij haar

‘Er zijn twee moeilijke momenten voor mij: de binnenkomst van mijn kids, en hun vertrek. Als ze komen, heb ik net een hele week knoerthard gewerkt. Dan ben ik helemaal op mezelf gericht geweest. Plotseling is mijn huis binnen de kortst keren een chaos en is het steeds: mama, mag ik dit, mama, mag ik dat? Die omschakeling valt niet altijd mee. Maar net zo zwaar is het als ze weggaan. Ineens die doodse stilte en rust. Maar het is goed zo, ik ben heel blij met onze regeling. Natuurlijk denk ik aan mijn kinderen in de week dat ze niet bij mij zijn, maar ik mis ze niet; ik heb daar simpelweg geen tijd voor. Dan staat mijn werk weer nummer één. Bovendien heb ik mij op het schrijven van een kinderboek gestort waar mijn kinderen een hoofdrol in spelen. Daar ben ik ‘s avonds vaak mee bezig en dat is een geweldige uitlaatklep.

Toen mijn ex en ik gingen scheiden, sprak een co-ouderschap zo voor zichzelf, dat we daar amper over gepraat hebben. Meike heeft een tijdlang geprobeerd ons weer bij elkaar te brengen. Wanneer ik de kinderen bij hem afleverde, rende zij snel vooruit om te zeggen: ‘Je vraagt mama toch wel op de koffie hè?’ Nu begint ze langzaam te accepteren dat het niet meer goed zal komen tussen ons. Wel doen mijn ex en ik ons best om nog prettig met elkaar om te gaan, voor de kinderen. Voor zijn verjaardag zijn de kinderen en ik nu bezig met een groot, zelfgemaakt schilderij. Als we appeltaart bakken, en één van de kinderen komt op het idee een stuk naar hun vader te brengen, dan doen we dat. De jongste, Thijme, begrijpt het allemaal nog niet zo goed. Bij zowel mijn ex als mij komt er altijd wel een moment dat hij zegt: ‘En nu wil ik naar huis!’ Dan leggen we hem uit dat hij bij ons allebei thuis is.’

© Lydia van der Weide 2007

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide