• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Groter Groeien artikel ...


Echtgenoot en vader in de gevangenis

Angela (31) heeft vier kinderen (van 9, 7, 5 en 1). Sinds begin 2006 zit haar man en hun vader in de gevangenis.

Ik wist wel dat Marco dingen deed die niet door de beugel konden. Maar hij zei niet precies wat. En ik vroeg het niet. Dan zou ik mij niet per ongeluk kunnen verspreken, mocht er politie bijkomen en kon ik ook niet beschuldigd worden van medeplichtigheid. Achteraf ben ik woedend op mezelf dat ik niet meer aandrong op informatie en dat ik hem niet vroeg te stoppen. En ik ben boos op Marco, omdat hij deed wat hij deed. Z dom en naef waren we. We dachten dat het wel goed zou blijven gaan. Dat Marco ermee weg zou komen. Dat we zo onze schulden konden afbetalen en verder gelukkig konden zijn met ons gezinnetje, met drie geweldige kinderen en een vierde op komst. Ja, dat dachten we. Tot het mis ging, begin vorig jaar.

Normaal stuurde Marco mij s avonds laat altijd een smsje als zijn missie geslaagd was. Deze ochtend trof ik geen bericht aan. Ik probeerde mezelf nog gerust te stellen met de gedachte dat de batterij van zijn telefoon vast leeg was. Hij zou ongetwijfeld gewoon thuiskomen, op tijd om de verjaardag van onze oudste te vieren. Maar om kwart voor twee s middags werd ik gebeld. In het Duits. Ik begreep er haast niets van maar kon eruit afleiden dat ze Marco hadden opgepakt. Voor het smokkelen van harddrugs. Hoewel ik altijd had geweten dat zoiets kon gebeuren, haalde dit bericht me volledig onderuit. Marco, de man van mijn leven, zat vast in een ander land. Hoe moest het nu verder met onze kinderen en mij?

Marco en ik hebben elkaar ontmoet ik 2000, via een vriendin. Hij kwam bij me langs en is nooit meer weggegaan. Mijn twee zoontjes, die ik van mijn ex had, accepteerde hij als zijn eigen kinderen. Acht maanden na onze eerste ontmoeting was ik zwanger en trouwden we. Niet lang voor zijn arrestatie hadden we besloten nog n keer aan een kindje te beginnen. Wie weet zou het deze keer wel een dochter zijn! Toen ik het bewuste telefoontje kreeg, had ik een buik van vier maanden. Huilend stond ik daar met de hoorn in mijn hand. Wat moest ik tegen de kinderen zeggen? Ik verzon dat Marco weg was voor werk en probeerde zo normaal mogelijk te doen. Maar natuurlijk merkten ze dat er wat aan de hand was. Mijn oudste, Mike, en jongste, Ivan, hielden niet op met vragen wanneer papa er weer zou zijn. De middelste, Lars, een binnenvetter, uitte na een week zijn spanningen door de slaapkamer van Marco en mij in brand te steken. Na het blussen stond het hele huis vol water; we moesten tijdelijk bij de buren intrekken. Het waren afschuwelijke weken. Al die tijd wist ik niet wat er zou gaan gebeuren en mocht ik Marco niet spreken. Het liefst was ik in bed gaan liggen met de dekens over mijn hoofd. Maar dat kon niet. Ik moest door, voor mijn kinderen. En voor Marco. Ik wist dat ik hem zou steunen, wat er ook zou gebeuren. Dit was net zo goed mijn schuld als de zijne. En ik hield immers van hem, dat voelde ik nu nog sterker dan daarvoor.

Pas na twee weken mocht ik Marco zien. Het was een emotionele ontmoeting. Ook hij was er kapot van en miste mij en onze kinderen verschrikkelijk. Op dat moment hadden we geen idee wat voor straf hem boven zijn hoofd zou hangen. We moesten op de rechtzaak wachten, dat zou enkele maanden duren. Al die tijd heb ik tegenover de kinderen volgehouden dat papa op een boot werkte. Ik wist gewoon niet wat ik anders moest zeggen. Ze verlangden heel erg naar hem en reageerden dat af door extreem druk te zijn. Mijn oudste twee kinderen waren dat altijd al, ze hebben ADHD; nu werd het nog erger. Zeker toen ook ik werd opgepakt. s Ochtends om zes uur stond er opeens politie in mijn slaapkamer, ik sliep nog, mijn kinderen zaten tv te kijken. Anderhalve dag ben ik vastgehouden, daarna lieten ze me bij gebrek aan bewijs gaan. Toen was het voor de kinderen echt duidelijk dat er iets heel erg mis was. Toen we eindelijk als gezin bij Marco op bezoek mochten, zei mijn oudste na afloop: Dat leek wel een gevangenis, mama. Op dat moment klapte ik dicht, een paar dagen later heb ik hem bij me geroepen. Ik vertelde hem dat we inderdaad in een gevangenis waren geweest. Dat zijn vader stout was geweest en daar voorlopig moest blijven. Vanwege een ruzie, zei ik; ik wist niet hoe ik dat van die drugs moest uitleggen. Hoewel Mike heel erg verdrietig reageerde, bleek het een goede beslissing om eerlijk tegen hem te zijn. Ik heb hem gezegd dat hij er altijd over mocht praten, met mij, met opa en oma, met bepaalde buren. Maar dat hij op school beter zijn mond kon houden. Ik wilde niet dat hij ermee gepest zou worden. Zijn juf weet er wel van, net als die van de andere twee. Ik vond het belangrijk dat ze op de hoogte waren, voor als de jongens door de spanningen misschien wat ander gedrag zouden vertonen.

Twee weken voordat ik was uitgerekend kwam Marcos zaak voor. Stiekem hoopte ik dat mijn dikke buik de rechter kon raken, dat hij milder zou zijn in zijn straf. Maar voor iets waar hier in Nederland hooguit twintig maanden voor staat, kreeg hij in Duitsland viereneenhalf jaar. Ik was er stuk van, Marco hield zich sterk. Hij wist dat hij fout was geweest en aanvaarde zijn straf gelaten. Over zijn eigen situatie in de gevangenis heeft hij nooit geklaagd. Heel knap vind ik dat. Het enige waar ik hem over hoor, is dat hij het verschrikkelijk vindt dat hij zijn taak als man en vader niet kan uitoefenen, dat hij er niet voor ons kan zijn. Dt is zijn grootste straf.

Hij was dan ook niet bij de bevalling van onze jongste. Het was een dochter, precies zoals we gehoopt hadden. Tien dagen was ze, toen ik haar voor het eerst meenam naar de gevangenis. Iedere week ging ik trouw naar Marco, ook al was het twee uur heen en twee uur terug. Inmiddels is hij overgeplaatst naar Nederland, om zijn straf hier uit te zitten. Een wereld van verschil. In twintig minuten ben ik bij hem, en hij kan me nu regelmatig bellen, iets wat vanuit Duitsland nooit mocht. Ook de kinderen kunnen vaker mee. Toch zien zij hem maar eens per twee maanden: het bezoekuur is altijd door de week en ik krijg hen niet zomaar mee van school.

Marco is nu al negentien maanden weg. Het is zwaar om er helemaal alleen voor te staan met vier kinderen. Af en toe zo zwaar dat ik tegen een depressie heb aangezeten. Gelukkig heb ik veel steun aan mijn ouders en aan verschillende buren, die allemaal erg met ons meeleven. Ze vinden het dom wat Marco gedaan heeft maar veroordelen hem en ons gezin niet. En ik kan mijn hart luchten bij lotgenoten via internet. Zij weten precies wat ik doormaak. Verder heb ik hulp gehad van Bureau Jeugdzorg, met name voor de oudste, die soms niet te handhaven was. Hij had huilbuien en was panisch dat ook ik plotseling zou verdwijnen. Afgelopen zomer sloegen die emoties om in agressie. Hij kreeg woedeaanvallen, zo erg dat hij zichzelf bloedneuzen sloeg of de ruit van de deur eruit trapte. Hij wist mij zo gek te maken dat ik een keer heb gedacht, terwijl ik met mijn hele gezin in de auto zat: zal ik tegen een boom rijden? Met begeleiding van de huisarts en hulp aan huis van Jeugdzorg zijn we er toch weer bovenop gekomen. Het gaat nu beter met Mike, maar mijn jongste zoon huilt vaak om zijn vader, de middelste betrap ik soms nog op het spelen met vuur. Vroeger deed hij dat nooit, het is echt een manier van aandacht trekken. Hoewel ze nu allemaal op de hoogte zijn, blijft het voor hen natuurlijk niet te bevatten dat hun vader zomaar uit hun leven is verdwenen. Zj zijn het die het allermeest gestraft zijn.

Ik probeer Marco niet te belasten met de problemen thuis, maar hij kent me zo goed dat hij het toch wel merkt als er iets met mij is. Dan trekt hij net zolang aan me tot ik alles vertel. Dan doet hij zijn best om me door middel van prachtige, open brieven moed in te spreken. Dat geeft me de kracht om door te gaan. En ik ben blij dat het niet meer zo lang zal duren tot hij met weekendverlof naar huis mag. Wie weet komt hij daarna in aanmerking voor een enkelband. Ik weet zeker dat wij het dan samen weer gaan redden. Onze relatie is door dit alles duizend maal versterkt. Beiden weten we: dit nooit meer. We weten nu waar het om gaat in het leven. Om liefde, je gezin, je kinderen. Geld is absoluut van ongeschikt belang.

Lydia van der Weide 2007

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide