• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Groter Groeien artikel ...


Cabaretière Sara Kroos

Cabaretière Sara Kroos (27) heeft een dochter van vier jaar. Hoewel Julia grotendeels bij Sara’s ex-vriendin woont, heeft Sara een heel sterke band met haar dochter.

‘Julia speelt een grote rol in mijn laatste voorstelling, Bries. Daarin heb ik het erover dat kinderen bij het groter worden verharden. En dat dit zo jammer is. Eigenlijk zouden wij volwassenen juist moeten verzachten; worden zoals kinderen zijn. Ik zie bij Julia nog een kwetsbaarheid, die zo puur is, open. Als ze huilt, dan huilt ze, ze verbergt haar tranen niet. Als ze bang is, is ze gewoon bang, klaar. Prachtig vind ik dat. Toch merkte ik dat ik mij er ook aan kon storen. Dat ik soms dacht: wees toch eens niet zo gevoelig! Ik ontdekte dat het alleen mijn eigen onmacht is die mij dwarszat; ik ben zelf al zo bewapend. Bij mij zijn er allemaal lagen over mijn gevoel ontstaan. Dat kan ook niet anders, dat moet wel om te overleven in onze wereld. Maar jammer is het wel.

Mijn dochter verzacht mij. Tegelijk ben ik wat sommige zaken betreft juist feller geworden. Dingen die niet deugen, daar kan ik me heel kwaad om maken. Zo ben ik nu ambassadrice van Jeugdzorg. Zonder Julia had dat minder goed bij mij gepast. Nu denk ik wanneer ik akelige dingen hoor: stel dat het háár zou overkomen!

Het is een cliché, maar Julia heeft mijn leven op zoveel manieren beïnvloed. Hoewel ze niet mijn biologische dochter is en ze mijn lichaam dus niet heeft veranderd, heeft ze wel een enorme verandering in mijn geest teweeggebracht. Ik ben jonger, lichter geworden. Ik vind het enorm leuk om met haar te spelen, kan met haar helemaal opgaan in Playmobil. En ze leert me de wereld met andere ogen te bekijken. Eens zag ze me huilen en vroeg voorzichtig: ‘Ben je een béétje verdrietig of héél verdrietig? Om haar niet ongerust te maken antwoordde ik: ‘Een beetje maar.’ Ze dacht even na en zei toen: ‘Dan ben je het dus ook beetje níet.’ Toen moest ik lachen, want ja, dat is zo. Kinderen van haar leeftijd hebben nog zo’n pure wijsheid, zonder enige gehaaidheid of voorbedachte rade. What you see is what you get. Hun eerlijkheid kan ook confronterend zijn. Julia zegt altijd: ‘Ik heb één dunne mama en één dikke.’ Dan kan ik wel zeggen: ‘Nou, nou, dat is toch niet aardig,’ maar dan kaatst ze terug: ‘Ja maar het ís toch zo?’ ‘Dat noem je stévig,’ probeer ik dan nog, maar nee hoor. Zelfs nu ik flink ben afgevallen vindt ze me nog dik. Ik weet het niet, volgens mij houdt ze de maatstaven van Barbie aan!

Julia was een heel bewuste keuze. Tja, dat kan ook niet anders, bij twee vrouwen. Mijn ex was wat ouder dan ik, daarom besloten we dat zij het kindje zou dragen. Uiteindelijk liep het toch mis: we zijn uit elkaar gegaan toen Julia amper een jaar was. Dat Julia nooit bewust een andere situatie heeft meegemaakt dan dat wij apart wonen, vind ik een troost. Toch blijft het jammer dat het niet is gelukt. Dit is immers niet hoe we het ooit voor ogen hadden. Gelukkig zijn we goed uit elkaar gegaan. Nu is ons contact prettig, ik drink er vaak een kopje koffie als ik Julia terugbreng en we bellen regelmatig. Ik heb nergens spijt van. Ik ben heel blij met Julia, met hoe de liefde met mijn ex was en hoe onze band nu is; ik zou het allemaal zo overdoen.

Omdat mijn ex de biologische moeder is van Julia, was het logisch dat zij bij haar bleef wonen. Ook omdat zij sowieso al meer voor haar zorgde. Zeker in het begin miste ik Julia enorm; vreselijk vond ik het, om haar niet meer alle dagen om me heen te hebben. Ik zie haar nu in ieder geval één weekend in de twee weken, maar ook geregeld tussendoor. Als ik Julia heb, dan maak ik echt tijd voor haar. Ik heb mijn speellijst voor volgend seizoen erop aangepast, zodat ik in die weekenden niet of minder optreed.

Het is mijn ex en mij altijd gelukt om samen te bedenken wat voor Julia het beste was en ook als wij wat problemen hadden, die voor Julia even los te laten. Dat dóe je voor je kind, ik zie gelukkig om me heen dat dit bij veel mensen zo gaat. Uit liefde voor je kind lukt het je je eigen ego opzij te schuiven. Dat is sowieso iets dat kinderen je leren. Want ze hebben aandacht en zorg nodig en of jou dat nu uitkomt of niet, daar hebben zij echt geen boodschap aan. Als ik pas laat thuis ben na een theatervoorstelling, staat Julia toch om half acht aan mijn bed. En dan kan ik niet zeggen: nu even niet. Ik zie wel dat Julia steeds zelfstandiger wordt, ze heeft al een eigen netwerkje van vriendjes en vriendinnetjes en dat wordt in de toekomst natuurlijk alleen maar meer zo.

Al is Julia biologisch niet van mij, ik beschouw haar volledig als mijn dochter. Toch voelt mijn ex als de hoofdmoeder, ook omdat zij daar tenslotte woont. Ik ben meer de speelmoeder. Julia noemt mij ‘Mijn Sara’. Het leek me te verwarrend als zij tegen twee vrouwen mama zou zeggen, zeker als die niet samenwonen. Sowieso is dat natuurlijk best een vreemde situatie voor haar. Ze is nu op een leeftijd dat andere kinderen daarnaar gaan vragen. ‘Waar is jouw papa eigenlijk,’ willen ze weten. Hierdoor is het idee voor een boek ontstaan dat ik onlangs samen met een goede vriendin, Bianca Bloemen, heb laten uitgeven. Zij zou scheiden en moest dat gaan uitleggen aan haar kinderen van drie en vijf. We zaten samen op een terrasje en bedachten hoe mooi het zou zijn samen een boek te maken over de grote verscheidenheid aan thuissituaties die bestaan. Om duidelijk te maken hoe gewóón dat eigenlijk is. Juist een boek voor jonge kinderen, omdat die nieuwsgierig, maar tegelijk nog heel onbevangen zijn. Zij oordelen niet, accepteren dingen gewoon als gegeven. Pas als ze aan anderen merken dat iets raar is, gaan zij het op latere leeftijd ook stom vinden. Ons boek, waarbij Bianca Bloemen de tekeningen verzorgde en ik de verhaaltjes op rijm, toont portretten van kindjes uit niet-doorsnee gezinnen. Alle tekening zijn door een heel strenge jury gegaan: onze eigen kinderen!

Ik verheug me op de verdere ontwikkeling van Julia, maar de leeftijd die ze nu heeft vind ik werkelijk prachtig. Ook als baby vond ik haar een wondertje hoor, ik kon ademloos kijken naar dat wezentje dat plotseling bij ons hoorde. Maar echt spannend begon ik het pas te vinden toen ze zich tot een echte persoonlijkheid begon te ontwikkelen. Nu is ze echt een eigen individu, met een eigen karakter en eigen wil. Heel boeiend. Ik geniet ook van haar originele manier van praten. Zo verzint ze zelf veel woorden. Dan kan ze bijvoorbeeld niet op het woord krullen komen en zegt: ‘Sara, jouw haar is net als de zee, met allemaal golfjes.’ Een vijver noemt ze een vissenzwembad en een boer is een koeienmeneer.

Maar wat gaat het hard! Dat hoor ik mezelf wel vaker zeggen en dan denk ik: nee hè, dat is echt zo’n uitspraak van mijn moeder, dat zou ík toch nooit gaan zeggen? Maar het is gewoon wáár, dat het zo snel gaat! Nu is ze al echt een meisje, naar mijn idee was ze twee maanden geleden nog een peuter! Soms zie ik haar een week niet en dan is ze echt gegroeid. Ze wordt ook zo snel slimmer. Kort geleden was ik met haar naar Euro Disney. Zitten we in de trein terug, zegt ze voorzichtig: ‘Sara, niet schrikken, maar die Pluto hè, waarmee ik op de foto ging, luister: die is niet echt hoor. Daar zat gewoon iemand in, je kon zien dat ze ritsen op hun rug hadden!’ Dat had ze ontdekt en ze vond het wel sneu voor me, maar toch de hoogste tijd dat ik dat ook wist. Maar, gelukkig: de prinsessen, die waren wél echt, stelde ze vast.

Julia is een heel ander kind dan ik vroeger was. Ik was een rouwdouwer, klom in bomen, kwam thuis met kapotte knieën. Julia is juist een meisjesmeisje, dol op poppen. Zacht van aard, heel dromerig. Ze kijkt altijd een tijd de kat uit de boom – en dat kan best lang duren – maar als ze eenmaal loskomt, praat ze je ook de oren van het hoofd. Maar net als ik vroeger, heeft ze een grote fantasie; misschien omdat we allebei enig kind zijn. Ze kan urenlang in haar eentje spelen, dan zit ze achter de bank met speelgoed hele verhalen te verzinnen. Dat had ik ook. Ik herken meer dingen van mezelf in haar. We zijn allebei ram van sterrenbeeld en het kan dan ook echt hard tegen hard gaan: dan wil zij per se haar zin krijgen maar no way dat ze dat van mij krijgt. Wat ik ook herken is dat ze erg van dansen houdt en van toneelstukjes opvoeren. Dan doet ze een dier na en moet ik raden wat het is. Ik zou het erg leuk vinden als ze over een tijdje op muziek- of toneelles zou willen, maar ik zou haar nooit pushen. Ik heb niet allerlei verwachtingen of dromen voor haar. Zo gek vind ik dat, dat sommige mensen dat wel hebben bij hun kinderen. Het is toch háár leven? Hoewel mijn ex en ik allebei heel creatief zijn, weet je nooit of Julia daar ook iets mee wil. Wie weet wordt ze wel gewoon accountant, dat lijkt me wel een goede grap.

Ze moet hoe dan ook gewoon haar eigen weg gaan. Net als ik; ik kom uit een zakelijk nest, mijn ouders hadden niets met het theater of toneel. Ze hebben me nooit tegengehouden, maar ook zeker niet gestimuleerd om dit vak te kiezen. Lang, heel lang, hebben ze het als hobby gezien wat ik deed. Ik denk dat mijn vader pas bij mijn vorige voorstelling doorkreeg dat dit gewoon mijn werk is. Daarvoor had hij toch een soort houding van: maar wat ga je nu láter doen? Toch weet ik zeker dat ze heel trots op me zijn hoor. Ze zeggen dat niet specifiek maar ik voel dat heus wel. En zo is het goed: ik ben blij dat ze niet met me te koop lopen of me ophemelen. Wanneer Julia dit vak zou kiezen, zou ik me vast net zo nuchter opstellen als mijn ouders. Maar dan uit mijn eigen ervaring, natuurlijk. Ik zou haar duidelijk maken dat het geen sprookjeswereld is. Het is keihard werken en het lukt lang niet iedereen om ervan te kunnen leven.

Of ik nóg een kind zou willen? Geen idee, op dit moment niet, maar je weet niet hoe het zal lopen in het leven. Maar ik heb geen prangende kinderwens of zo, néé; die is immers al vervuld met Julia. Bovendien wil ik de spaarzame tijd die ik heb graag aan haar geven. Ik zie mezelf ooit wel kinderen adopteren. Ik heb echt een zwak voor jongeren die het moeilijk hebben. Als ik voor mijn werk als ambassadrice van Jeugdzorg in een gezinsvervangend tehuis kom, zou ik het liefst een stuk of tien kinderen mee naar huis nemen. Nu ben ik daar nog te jong voor, ik heb er meer rust, structuur en stabiliteit voor nodig. Maar wie weet, over een jaar of tien, dan zie ik me wel zitten met een tafel vol kinderen en een flinke pan soep!’

Bij mij thuis – Bianca Bloemen en Sara Kroos, Uitgeverij L. J. Veen, 2008, € 13,50

Wat doe je als je kind zich er bewust van wordt dat niet iedereen een doorsneemama, -papa of -broertje heeft? Bij mij thuis laat kinderen van 4 tot en met 8 op een nuchtere en speelse manier kennismaken met een grote verscheidenheid aan thuissituaties. Zonder betutteling portretteren Bianca Bloemen en Sara Kroos in herkenbare tekeningen en ontroerende versjes een groep kinderen, allemaal met hun eigen verhaal. Niet alleen kunnen kinderen zich zo in hun leeftijdsgenootjes verplaatsen, ook is er ruimte voor hun eigen verhaal en tekeningen. Bij mij thuis is het eerste deel in een reeks vrolijke kinderboeken over diversiteit.

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide