• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Nouveau artikel ...


Golddigger


Bianca (42) is getrouwd met miljonair Vincent (66). Ze maakt er geen geheim van dat hun huwelijk vooral een financiële basis heeft.

‘Vincent weet dat ik nooit met hem getrouwd zou zijn als hij niet zoveel geld had. Maar hij vindt het niet erg. Net als ik ziet hij ons huwelijk voor een deel als een zakelijke overeenkomst. Hij heeft een mooie, nog jonge vrouw aan zijn zijde, die alles voor hem doet en zorgt dat zijn bedje gespreid is als hij thuiskomt; hij daarentegen maakt dat ik precies zo luxueus kan leven als ik wil. Beiden varen we er dus wel bij. Laat ik duidelijk zijn: ik geef heel veel om hem. In de loop van de jaren ben ik mij steeds meer aan Vincent gaan hechten en ik heb diep respect voor hem. Ik bewonder zijn doorzettingsvermogen, zijn natuurlijke overwicht op zijn hele omgeving. Maar echte liefde? Nee, liefde voel ik niet. Maar dat geeft niet. Dat wat hij mij biedt, is alles wat ik wil.

Ik heb mij altijd al aangetrokken gevoeld tot oudere mannen. In mijn puberteit droomden mijn vriendinnen over jongens uit mijn klas. Die vond ik totaal oninteressant. Er waren hooguit een paar leraren die ik wel leuk vond, maar liever nog stond ik bij het hek van de Technische Hogeschool, bij ons in de buurt. Daar zag ik échte mannen lopen. Die straalden macht uit, intelligentie. Pakken vond ik het einde, toen al. Het zorgde ervoor dat ik een buitenbeetje was op school. Tot mijn zestiende leed ik daaronder, heb zelfs een tijdje verkering gehad met een jongen uit mijn klas om er maar bij te horen. Maar toen ik hem kon verruilen voor een man van vijfentwintig met een eigen auto, aarzelde ik geen moment. Alles moest stiekem, want hoewel mijn ouders weinig aandacht aan me besteedden, hielden ze me met vriendjes argwanend in de gaten. Mijn moeder was bang dat ik in dezelfde valkuil als zij zou trappen; ongepland zwanger raken van een kortstondig vriendje, en al voor je twintigste aan man, kind en huis gebonden zijn. Ik zorgde er wel voor dat dit niet gebeurde. Ik ging namelijk helemaal niet naar bed met deze vriend. Toen al ontdekte ik de macht die je hebt als vrouw, de wisselwerking van vraag en aanbod. Ik wilde graag met hem uit, eten in dure restaurants, met de wind door mijn haren in zijn open cabriolet naar het strand. Hij wilde met mij showen, mijn onverdeelde aandacht. En mijn lichaam, maar dat liet ik maar heel, heel langzaam toe. Als je mannen slechts net iets geeft waar ze weer even op kunnen teren, heb je ze waar je ze hebben wilt. Dat klinkt misschien doortrapt, maar zo is het nu eenmaal.

Ik kom uit een eenvoudig gezin. Mijn moeder heeft nooit gewerkt, mijn vader had een baan als fabrieksarbeider. We woonden in een achterstandswijk in Delft. Ik haatte die omgeving. Ik haatte de hoge flats, de vieze liften, de smoezelige vrouwen die afgetobd de was aan de lijnen stonden te hangen. Eén ding wist ik zeker, dit zou mijn toekomst niet worden. Mijn vader had indertijd zijn studie moeten afbreken omdat mijn broer op komst was. Hij stimuleerde mij ook te gaan studeren, zodat ik mij aan ons milieu zou kunnen ontworstelen. Hoewel ik inderdaad een universitaire studie heb afgerond, ontdekte ik dus al op mijn zestiende dat er een veel simpelere manier is om een lekker leven te leiden; een partner zoeken die het goed voor elkaar heeft. Echte liefde was daarbij toen al niet heel belangrijk voor mij, misschien omdat ik ook dat niet heb meegekregen vanuit huis. Tussen mijn ouders heb ik helaas nooit genegenheid of passie gezien. Ze hadden zich neergelegd bij hun bestaan, alsof het hun lot was, dat ze wezenloos aanvaardden. Voor mij was dat uitgesloten. Je leven, dat overkomt je niet, dat máák je.

Toch heb ook ik eenmaal mijn hoofd vreselijk gestoten. Op mijn tweeëntwintigste, nog tijdens mijn studie, ben ik getrouwd met de man van wie ik oprecht dacht dat het mijn grote liefde was. Hij was twaalf jaar ouder, directeur van een beginnend bedrijf. Hij had zijn zaakjes goed voor elkaar en dat vond ik heel fijn, maar ik was ook stapelgek op hem. We zijn getrouwd onder huwelijkse voorwaarden; naar zijn zeggen opdat ze op die manier mogelijke schulden, die hij wellicht zou maken met zijn nog ietwat onzekere zaak, nooit op mij konden verhalen. Ik vertrouwde hem. Zes jaar hebben we het fantastisch gehad, zowel qua liefde als qua levensstijl, tot hij mij onverwacht verliet voor een ander. En ik, door de huwelijkse voorwaarden, geen enkele aanspraak kon maken op zijn bedrijf, dat inmiddels uit tachtig werknemers bestond. Omdat ik zelf een baan had als marketingmanager en er geen kinderen waren, kon ik ook geen aanspraak maken op alimentatie. En daar zat ik dan, in een veel te dure huurflat, met alleen mijn eigen salaris. In principe was daar goed van rond te komen, maar mijn eerdere levensstijl kon ik vergeten. Het was een afschuwelijke tijd. Deze breuk heeft echt mijn hart gebroken en ik wist niet hoe ik dat kon helen. Shoppen betekent troost voor mij, maar geld daarvoor had ik niet. Ik raakte in de schulden en mijn liefdesverdriet werd maar heel langzaam minder. Ik heb me voorgenomen: dit nooit meer.

Toen ik weer begon uit te gaan, ging ik daarom bewust op zoek naar geld, niet naar liefde. Ik zocht de plekken met zorg uit; lounges van dure hotels, casino’s. Hoewel er in casino’s ook veel losers zitten. Maar de echt grote vissen, die haal je er zo uit. Chique restaurants zijn ook perfect. Met een vriendin gingen we daar eens per maand heen, op en top verzorgd, in dure merkkleding, en joegen er in een avond een kwart van ons salaris doorheen. Maar iedere keer was het raak en eindigde de avond in gezelschap van rijke mannen en verdienden we ons geld dubbel en dwars weer terug. En leuk dat het was! Gelukkig ben ik gezegend met een aantrekkelijk uiterlijk. Maar nog belangrijker bij het veroveren van een rijke man is dat je weet hoe je je moet gedragen. Het is essentieel nooit te dankbaar te doen. Rijke mannen zoeken geen dom gansje dat zich met grote ogen laat imponeren. Doe alsof je niet anders verwacht en gewend bent. En: wees karig met seks. Houd ze aan het lijntje, zo lang mogelijk. Mannen willen dat. Zeker mannen die denken dat met geld alles te koop is. Ik heb fantastische dingen meegemaakt in die tijd. Een Portugese zakenman liet mij soms voor één avond met hem eerste klas overvliegen. Ik ben op alle jetsetplekken ter wereld geweest, en leerde steeds beter hoe ik me in die kringen kon bewegen. Een tijd heb ik genoten van verschillende mannen, tot ik mijn huurflat zat was en mijn schulden te erg werden. Het werd tijd voor een vaste partner.

De eerste keer dat ik thuis kwam bij Vincent werd ik op slag verliefd. Op zijn huis. Het was een immense villa met uitzicht op de bossen en een prachtig zwembad. De huizen uit Gooische vrouwen zijn er niets bij. Ik wist: hier ga ik wonen. En Vincent was leuk. Echt leuk. Een echte charmeur met, voor zijn leeftijd, nog steeds een goede kop. Directeur van een toonaangevend ICT-bedrijf, met daarnaast nog een keten van andere zaken. Hij had een eerder huwelijk achter de rug, was er nu na lange tijd alleen ook weer aan toe zich te binden. Mij vond hij het einde. Al na een maand had ik een eigen creditcard van hem, niets was hem teveel. Nadat hij me enige tijd het hof had gemaakt, vroeg hij me ten huwelijk. Ik heb gezegd dat ik het zou overwegen als hij al mijn schulden zou afbetalen. Voor hem was dat peanuts. Voor ons beiden was hierdoor duidelijk dat geld een belangrijk punt was in onze relatie, maar we hebben het verder nooit zo benoemd. Hij drong aan dat ik mijn baan zou gaan opzeggen als we zouden trouwen, ik nam dat met beide handen aan. Voor onze huwelijksreis maakten we een waanzinnige cruise. Ik ben zelden zo gelukkig geweest als die twee weken. Ik voelde mij op en top vrouw met hem aan mijn zijde. Blikken van mensen die zich verbazen over ons leeftijdsverschil doen me niets, het valt me amper op. Laat ze maar denken. Het is mijn leven, mijn keuze.

We zijn nu acht jaar getrouwd en ik geniet. Ik vind het zalig om niet te hoeven werken, iedere ochtend uit te slapen. En om nooit een seconde over geld na te denken. Ik kan alles doen wat ik wil, álles. Vincent laat me totaal vrij. Zelfs een grote verbouwing aan onze villa kan ik zelf plannen. Ik vermaak mij uitstekend; ik sport veel met vriendinnen, shop, maak reizen. Vaak met Vincent; hoewel hij nog steeds werkt, doet hij de laatste jaren een stuk rustiger aan. We leven prettig samen, hebben het gezellig. Ruzie is er nooit. Misschien dat we daarvoor niet betrokken genoeg zijn bij elkaar, hoewel we toch ook wel weer veel delen en absoluut niet langs elkaar heen leven. Seks hebben we regelmatig. Eigenlijk precies zo vaak als hij wil. De keren dat ik hem heb afgewezen, zijn denk ik op een hand te tellen, hoewel ik lang niet altijd zin heb. Maar voor mij voelt het als part of the deal. Het is een ongeschreven regel dat ik hem plezier wanneer het hem uitkomt. Overigens kost het me niet veel moeite. Hij heeft geen extreme wensen, de seks is vluchtig maar bevredigend. Verder begeleid ik hem naar vele gelegenheden, waar hij het leuk vindt om met mij te showen. Ik zal daar nooit met een ander flirten. Ik hoor bij Vincent, simpel. Vreemdgaan zou ik ook nooit doen. Er is maar één ding waarin ik hem niet tegemoet ben gekomen. Hij had graag samen een kind gewild. Zijn twee kinderen van zijn ex ziet hij zelden en dat doet hem veel verdriet. Enkele jaren geleden heeft hij me vaak gevraagd of een kind van ons samen geen optie was. Hij beloofde me een nanny, zo’n impact zou een baby niet gaan hebben. Maar ik zag dat absoluut niet zitten. Ik wil mijn vrijheid niet opgeven, ik zou mijn leven teveel moeten aanpassen. Een tijd heeft dat wrijving gegeven, nu heeft hij het geaccepteerd.

Dat ik op deze manier leef, heeft overigens niet alleen met berekening en hebberigheid te maken. Ik realiseer me bij het ouder worden ook steeds meer dat ik ware liefde niet meer aandurf. Ik ben indertijd zo gekwetst door mijn grote liefde, ik zou dat een tweede keer niet overleven. Van Vincent weet ik dat hij me nooit zal verlaten maar ook dat hij mijn hart niet kan breken. Hij biedt me dus niet alleen financiële maar ook emotionele veiligheid die ik nodig heb om ontspannen te leven.

Met mijn familie heb ik weinig contact meer, ze staan niet achter mijn levensstijl. Ze keuren het af dat ik met zo’n veel oudere man ben getrouwd. Dat vind ik erg; ondanks dat het contact nooit echt hecht is geweest, mis ik hen wel. Ook de meeste van mijn vrienden van vroeger ben ik kwijt, maar daar zijn zoveel nieuwe contacten voor in de plaats gekomen dat ik daar niet mee zit. Mensen van vroeger vragen me soms hoe het zit met mijn waardigheid maar ik vind dat eigenlijk een vreemde vraag. Ik voel mij namelijk extreem succesvol. Ik haal mijn zelfvertrouwen niet uit een eigen baan, maar uit het feit dat ik een rijke man weet te boeien. Dat lukt lang niet iedereen. Ik denk dat vrouwen die mij veroordelen in wezen bovenal jaloers zijn. Ik zou ze willen uitdagen een maand mijn leven te leidden. En dan kijken of ze nog terug willen, naar hun eigen leven vol stress en zogenaamde zelfstandigheid.’

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide