• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Nouveau artikel ...


Helene is verslaafd aan slaapmiddelen


Helene is verslaafd aan slaap- en kalmeringsmiddelen

Helene kreeg kalmeringspillen voorgeschreven toen de problemen met haar puberzoon haar boven het hoofd groeiden. Nu kan ze absoluut niet meer zonder.

Helene (52):

‘Als ik veertien jaar geleden had geweten wat ik nu weet, dan was ik er nooit aan begonnen. Dan had ik, hoe moeilijk ook, geprobeerd mijn onrust en verdriet op eigen kracht te overwinnen, in plaats van te vluchten in verdovende, verslavende middelen. Want dat zíjn het, de zogenaamde medicijnen die ik indertijd kreeg voorgeschreven. Het cynische van alles is dat ik ermee begon vanwege stress rondom mijn puberzoon Tim, die met softdrugs aan het experimenteren was. Inmiddels is hij daar al jaren mee gestopt, maar ik kan absoluut niet meer zonder mijn voorraad kalmeringsmiddelen. Vele pogingen om het gebruik af te bouwen zijn op niets uitgelopen en hebben me zelfs een paniekstoornis bezorgd.

Tim is enig kind. Ik had graag een groot gezin gehad, maar mijn toenmalige man voelde daar niets voor. Achteraf ben ik hem dankbaar; hij verliet me toen onze zoon zeven was en verdween volledig uit beeld. Het alleenstaande ouderschap viel mij zwaar en het was beter dat ik niet nog een paar extra kinderen had om voor te zorgen. Toch rooiden we het goed, Tim en ik. Hij was een makkelijke, gezellige jongen die goed kon leren. Tot hij in de puberteit kwam. Nog altijd wijt ik het aan het gemis van een vader om zich aan te spiegelen; ik denk dat hij daardoor aansluiting zocht bij jongens die een stuk ouder waren dan hij. Binnen een half jaar veranderde hij van een vrolijk, meegaand kind in een bokkige puber die zich voortdurend opsloot in zijn kamer en woedend werd als ik zonder kloppen binnenkwam. Ik begreep pas waarom, toen ik een zakje wiet ik zijn jaszak vond. Ik schrok daar verschrikkelijk van; Tim was pas dertien!

Gesprekken haalden niets uit en ik zag hem met de week achteruit gaan. Op school deed hij niets, ’s ochtends weigerde hij uit bed te komen. Als kostwinner was ik verplicht om naar mijn werk te gaan, al bleef ik liever bij hem om een oogje in het zeil te houden. Ik liep op mijn tandvlees en toen Tim zomaar een nacht wegbleef, ben ik zo ingestort dat een vriendin mij de volgende dag naar de dokter heeft gebracht. Hij schreef me kalmeringspillen voor, oxazepam, oftwel seresta, in een stevige dosering.

Ik herinner me nog goed dat het moment dat mijn eerste pillen – ik had overstuur een dubbele dosis ingenomen – begonnen te werken. Alsof er een deken van rust over me werd gegooid. Ik voelde letterlijk de stress uit mijn lichaam wegvloeien. Mijn verkrampte maag ontspande, mijn gedachtestroom werd rustig en stroperig. Toen Tim thuiskwam, was ik niet eens boos maar kon normaal met hem praten. Dit had ook op hem een goede invloed en we hadden het eerste redelijke gesprek in maanden. Ik was dus erg blij met mijn wonderpillen. Natuurlijk waren hiermee de problemen met Tim niet direct opgelost maar ik voelde me tenminste sterker in mijn schoenen staan. En ik sliep tenminste weer!

Ik neem het mijn arts kwalijk dat hij me toen niet heeft verteld hoe verslavend en gevaarlijk de pillen waren die hij me gaf. Hij deed alsof het aspirines waren: die neem je als je hoofdpijn hebt, deze pillen als je je zenuwen niet meer de baas kunt. Maar ik merkte na een tijdje dat de werking afnam, omdat mijn lichaam eraan wende. Dus had ik méér nodig om hetzelfde resultaat te bereiken. Gelukkig was het geen punt om meer pillen van de dokter te krijgen: één telefoontje voor een herhalingsrecept was genoeg.

Tim bleef een zorgenkind. Hij spijbelde veel, vaak was hij onaanspreekbaar. Ik vond het verschrikkelijk dat ik er alleen voor stond en vluchtte in mijn medicijnen. Die haalden de scherpste kantjes ervan af en zorgden voor een slaap zonder horrorbeelden over wat hem kon overkomen. Toen Tim, tegen alle verwachtingen in, een paar jaar later toch zijn HAVO-diploma haalde, zat ik op een dosis waarmee iemand die dat niet gewend is vierentwintig uur onder zeil zou zijn; rond de 150 mg. En dat bleef zo, ook toen het erop leek dat hij eindelijk weer op het goede pad belandde. Hij begon enthousiast aan een vervolgopleiding en toen hij daar een serieuze relatie kreeg met een leuk meisje, haalde ik opgelucht adem.

Ik dacht in die tijd wel eens: misschien zou ik moeten proberen te stoppen met mijn pillen, maar ik merkte dat als ik ze eens oversloeg, er een enorme onrust over me kwam. Dus ik zette mijn verstand op nul en nam ze gewoon, om de paar uur een pilletje, net zoals een koffiejunk z’n kopjes koffie over de dag verspreidt. Tot ik een aantal dagen met een vriendin naar Barcelona vloog. Haast al mijn pillen zaten in mijn koffer, maar die trof ik niet op de bagageband. Ik dacht metéén aan mijn medicijnen maar suste mezelf met de gedachte: ik ben hier zo ontspannen, ik red het wel zonder.

Mooi niet dus. De hele dag voelde ik me rot en opgefokt en die nacht kon ik onmogelijk slapen. Pas tegen de ochtend zakte ik weg in een verwarde halfslaap, vol angstaanjagende dromen. De volgende dag was ik gebroken en misselijk van moeheid. De Spaanse arts die ik bezocht wilde me niet zomaar pillen voorschrijven maar eiste een bevestiging per fax van mijn eigen dokter. Wat niet lukte in het weekend! Totaal in paniek raakte ik. Gelukkig kreeg ik ze van een andere arts wel. Mijn vriendin zei later dat ze schrok van mijn bezetenheid. Ze had gelijk: pas toen ik mijn pillen weer had, kon mijn weekend Barcelona beginnen.

Thuis ben ik informatie gaan zoeken over de medicijnen die ik slikte. Al die tijd had ik me daar voor afgesloten, ik vertrouwde mijn arts blind. Vol verbazing zat ik te lezen over de hevig verslavende werking. Ik herkende alle bijverschijnselen. Zo was ik vaak duf en energieloos, had een zwaar, traag lichaam en mijn geheugen was de laatste jaren flink achteruit gegaan. Ook had ik vaak last van een droge mond en hoofdpijn. Ik heb me toen voorgenomen om met de medicijnen te stoppen. Als ik heel langzaam zou minderen, dan zou dat toch wel lukken? Anderhalf jaar ben ik zelf aan het rommelen geweest. Soms kreeg ik de dosering inderdaad een stuk omlaag, maar zodra zich dan weer extra spanning voordeed in mijn leven, nam ik toch weer meer. Alleen voor deze ene keer, nam ik me voor, maar één keer werd méér keer, en zo bleef het op en neer gaan. Ik was juist van plan om aan de bel te trekken, toen ik bij een telefoontje voor een herhaalrecept de vraag kreeg of ik eens wilde langskomen. De huisartsenpraktijk was overgenomen door twee jonge dokters, en zij wilden mij spreken over mijn pillengebruik. Ze waren verbaasd dat het zover gekomen was, want mijn gebruik was echt buitensporig.

Onder strikte begeleiding ben ik begonnen met afbouwen. Dat kan maar langzaam, omdat de onrust, waarvoor je de pillen in eerste instantie neemt, in verhevigde mate terugkomt als je stopt. En dat heb ik gemerkt: ik werd er zo onrustig van dat ik paniekaanvallen kreeg. Dan voelde ik mijn hele lichaam tintelen en trillen en werd zo angstig dat ik alleen maar naar huis, naar bed wilde. Sinds het me ook enkele malen in de auto overkomen is en ik mezelf maar net kon behoeden voor een ongeluk, durf ik niet meer te rijden. Ik ben doorverwezen naar een psycholoog om deze paniekaanvallen onder controle te krijgen maar ik heb er nog steeds last van. Het ergste is de angst voor de angst: ik vrees zó dat het me weer zal overkomen, dat ik al bij voorbaat stijf van de zenuwen sta. En daar is maar één antwoord op: een kalmeringspil. Ondanks dit is het me toch gelukt om de dosering tot ongeveer de helft terug te brengen, maar nu sta ik stil: ik wil eerst van die angstaanvallen af, voordat ik verder ga met afbouwen. Ik heb eerlijk met mijn arts en psycholoog besproken dat ze voorlopig niet moeten aandringen: nu ben ik namelijk nog eerlijk tegen hen, maar de kans is groot dat als ze me teveel onder druk zetten, ik mijn toevlucht neem tot het bestellen van illegale pillen via internet, en dan zijn we nog verder van huis.

Tim is gelukkig goed terecht gekomen: hij heeft een uitstekende baan en is getrouwd. Hij weet niets van mijn pillenverslaving omdat ik niet wil dat hij de schuld bij zichzelf legt. Want dat zou niet terecht zijn: veel moeders hebben het niet makkelijk met hun kinderen in de puberteit maar lang niet iedereen grijpt naar de pillen. Ik vind wel dat mijn voormalig arts schuldig is. Dat hij me middelen voorschreef toen ik zo in paniek was, is logisch, maar hij had me veel beter moeten waarschuwen voor de verslavende werking. Want uiteindelijk hebben ze me meer kwaad gedaan dan goed.’

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide