• start
  • biografie
  • opdrachtgever
  • nieuw 10
  • contact
  • oproep

Opdrachtgevers Viva artikel ...


Zoektocht naar de koning op het witte paard


Anno 2008 stellen we torenhoge eisen aan een relatie. Als het niet leuk meer is, dan hoppen we verder. De wereld is maakbaar, toch? De liefde niet, helaas. Zeker hoogopgeleide vrouwen overkomt het geregeld dat ze tevergeefs op zoek blijven naar hun ideale partner. En soms denken ze: die ene ex, die was eigenlijk helemaal niet zo verkeerd. Had ik het maar nooit uitgemaakt. Maar in hun zoektocht naar de koning, verspeelden ze hun prins.

Cathelijne (32), grafisch vormgever: ‘Eigenlijk was Rob de ideale man voor mij. Hij werkte op hetzelfde vakgebied, wat voor inspirerende gesprekken zorgde. Ook over andere onderwerpen konden we uitstekend praten. Hij was knap, attent en trouw. Toch maakte ik het na een aantal jaar uit. Er gebeurde al een tijd niets spannends meer en seksueel trok hij me ook niet meer zo aan. Ik dacht: ik lijk wel gek om op mijn vijfentwintigste al in een seksdip te zitten! Veel van mijn vriendinnen hadden losse flirts en ik baalde ervan dat ik zo’n periode niet had meegemaakt; ik kende Rob al sinds mijn negentiende. Vrij impulsief heb ik het uitgemaakt. De vrijheid die ik kreeg was geweldig, ik genoot er enorm van. Maar ook daar krijg je weer genoeg van. Later ben ik nooit meer iemand tegengekomen die zo goed bij mij paste als mijn eerste liefde. En ik ontdekte dat met iedereen de seks vroeg of laat zijn smaak wat verliest. Rob is inmiddels allang getrouwd, heeft twee kinderen. Ik ben nog steeds single maar voel mijn biologische klok dagelijks tikken. Tikken? Bonken! En als ik Rob zie lopen, dan denk ik: verdomme, daar loopt míjn man.’

Cathelijne is niet de enige vrouw die wel eens terugverlangt naar haar ex. Het is een fenomeen dat steeds vaker voorkomt. Want de drempel om een relatie die niet helemaal voldoet uit te maken is laag. Economisch zijn we niet langer van een man afhankelijk, single zijn is geen taboe meer. Niet alleen wisselen we tegenwoordig vaker van partner, op alle gebieden hoppen we steeds sneller van het een naar het ander. Er zijn ook zo eindeloos veel mogelijkheden. Maar hoe meer keuze, hoe moeilijker het is om te kiezen en vol overtuiging achter je beslissing te (blijven) staan.

Malou van Hintum, co-auteur van het boek Liefde à la carte, trends in moderne relaties: ‘Meer dan ooit worden we gestimuleerd in onze ontevredenheid. Alles moet telkens anders, vernieuwend zijn. Het geldt zelfs voor toetjes; kijk maar naar de Mona-reclames waar iedere maand een ander product wordt aangeprezen. Het is een ziekte van deze tijd: telkens wordt je voorgehouden wat je óók had kunnen kiezen. Achter de horizon lijkt het altijd leuker. Boek je een vakantie naar Curaçao, word je er weer met je neus op gedrukt dat je ook naar de Inca’s in Mexico had kunnen gaan. Deze cultivering van permanente ontevredenheid hoort bij de vaart van onze economie, het zet mensen immers aan tot consumeren. Die houding neem je ook mee in de liefde, of je dat nu wilt of niet.’

Relatietherapeut Jean-Pierre van de Ven beaamt dat mensen tegenwoordig sneller ontevreden zijn met hun relatie. ‘De wereld is in alle opzichten groter geworden. We hebben veel meer informatie, via de media, internet. Daardoor gaan we onze partner vergelijken met wat er verder nog te koop is. Je eigen partner, met ook zijn minder leuke trekjes die je door en door kent, komt er al snel bekaaid af. Het gras bij de buren lijkt nu eenmaal altijd groener. Maar vaak is dat absoluut niet zo. Bij iedereen is immers wel wat.’

Idris (28), directiesecretaresse, dacht de man van haar leven te hebben ontmoet in haar collega Roland. Twee jaar waren ze heel gelukkig samen. ‘Tot ik besefte dat we wel een erg saai leven hadden. We zaten haast altijd samen op de bank. Terwijl mijn vriendinnen met hun geliefden wandeltochten maakten door de Himalaya, zaten wij bij zijn ouders op Bakkum. Roland was er duidelijk in; hij was tevreden met ons leven en was niet van plan op wereldreis te gaan omdat ánderen vonden dat dat leuk was. Maar ik wilde méér. Ergernis mondde steeds vaker uit in hevige ruzies en op een gegeven moment ging het echt niet meer. Nu, vier jaar later, heb ik ontdekt dat ik zelf ook helemaal niet zo avontuurlijk ben als ik dacht of wilde zijn. Ik wíl helemaal niet surviven in de bush bush. Ik hoef ook niet zo nodig ieder weekend uit. Eigenlijk wil ik gewoon het leven dat ik met mijn ex had. Dat anderen dat misschien saai of burgerlijk vinden, interesseert me niets. Ik wil Roland terug. Sinds kort hebben we weer wat contact via Hyves. Ik hoop dat hij mij een tweede kans wil geven.’

Individualisering

Malou van Hintum: ‘Tegenwoordig staat de Ik voorop. We willen onszelf ontwikkelen. Dat heeft heel goede kanten, want vroeger leverden vrouwen veel te veel in. Toen was het huwelijk een zakelijke deal. Nu staat de liefde op de eerste plek. Maar niets zo wankel en onbetrouwbaar als de liefde! Relaties die vele decennia duren, worden daardoor zeldzamer. Het wordt door velen zelfs raar gevonden als je al vroeg in een vaste relatie belandt.’ Cathelijne bevestigt dat: ‘Toen ik op mijn twintigste ging samenwonen zei iedereen: zou je dat nu wel doen? Moet je niet eerst kijken wat er verder nog in de wereld te koop is? Daardoor ging ik toen eigenlijk al denken dat ik fout bezig was.’

Je te jong binden is dus niet van deze tijd. Net zoals je inlaten met een man die intellectueel ‘niet van jouw niveau is.’ Mirna (37), freelance fotograaf, had zeven jaar een relatie met een laagopgeleide man zonder veel ambitie. ‘Hij was mijn veilige haven. Niets fijner dan na een stressvolle dag tegen hem aan te kruipen op de bank en lekker naar een film te kijken, zonder nog veel moeilijke gesprekken. En daarna alle spanning eruit seksen, want in bed hadden we het fantastisch. Toch vond ik uiteindelijk dat ik te weinig met hem kon delen. Hij begreep mijn werk niet, kon me niet adviseren en ook emotioneel kon ik mijn ei niet bij hem kwijt. Als er iets ergs aan de hand was, belde ik mijn vriendinnen, niet hem. Dat maakte me eenzaam. Die arm om me heen en een goed seksleven bleken toch niet genoeg. Het is nu twee jaar uit en hoewel ik er rationeel achtersta, blijft het emotioneel moeilijk. Er waren ook zoveel leuke dingen. Ik mis zijn aanwezigheid nog altijd. Vooral omdat het niet is gelukt een ander te vinden. Ik denk dat als ik weer echt verliefd zou worden, de twijfels zo over zouden zijn. Maar ik kom gewoon niemand tegen.’

Nee, een ideale relatie haal je niet als een kant-en-klaar-maaltijd uit de schappen, al wordt dat soms wel zo voorgespiegeld. Datingsites lokken met de ultieme ware, die je met een paar drukken op een knop zo zou vinden. Maar zeker voor hoogopgeleide vrouwen is het lastig. Malou van Hintum: ‘Zij vissen in dezelfde vijver als middelbaar opgeleide vrouwen, die óók graag een hoogopgeleide man willen. Veel van die mannen neigen juist naar een vrouw die iets lager geschoold is dan zij. In de media wordt het beeld geschapen van de happy single, maar veel single vrouwen, zeker die van boven de dertig, zijn helemaal niet zo happy. Eigenlijk willen ze toch het liefst een partner. Daarbij komt het probleem dat een dergelijke vrouw vaak naar een kind verlangt. Ze heeft dus nog haast ook. Waar blijft die perfecte man? Ze probeert hem te vinden door middel van het samenstellen van lange lijsten waar een potentiële partner aan moet voldoen. Zo probeert ze het risico uit te sluiten dat het toch op een flop uitloopt. Maar hoe langer je lijst, hoe meer mannen er bij voorbaat afvallen. Dat wordt vaak à la minute besloten, kijk maar naar speeddaten. Zo geef je jezelf weinig kans om iemand echt te leren kennen en ketst een relatie af op oppervlakkigheden.’

Ook Angelique (28), communicatiemedewerker bij een groot bedrijf, verliest zichzelf in opeenvolgende dates. ‘Hoe meer mannen ik ontmoet, hoe vaker ik denk: met iedereen is wel iets mis. En ja, ook ik denk wel eens terug aan een man uit mijn verleden. Sterker nog: er zijn er zelfs twee waarvan ik denk: volgens mij had ik daar heel gelukkig mee kunnen zijn. Indertijd was ik te rusteloos om me te binden. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik ze heb laten lopen.’

Sampelen

Ook als je wél een leuke nieuwe partner vindt, is de kans groot dat je tegen dezelfde problemen aanloopt als in je vorige relatie. Jean-Pierre van de Ven: ‘De Chinezen hebben er een prachtig spreekwoord voor: zelfs als je tweeduizend relaties hebt, zullen in de laatste dezelfde dingen spelen als bij de eerste. Je neemt toch jezelf mee. Ik noem dat sampelen. Zoals muziek opgebouwd kan zijn uit verschillende delen uit andere nummers, is het totaalplaatje van hoe wij denken, voelen en handelen gesampeld uit verschillende ervaringen. Je leert iets aan en dat blijf je eindeloos herhalen.’

Moet je een relatie dus maar níet meer verbreken omdat je gedoemd bent tot dezelfde problematiek, telkens weer? Nee, natuurlijk niet. Beter alleen dan in een slechte, ongelukkige relatie. Soms zijn relaties gewoon op. Als je elkaar niets meer te vertellen hebt of als de liefde gewoon over is. En zelfs als er nog wél liefde is, kan een verhouding op een dood spoor zitten omdat er teveel rancune is of omdat je elkaar belemmert in je ontwikkeling. Toch is het goed na te denken in hoeverre de problemen in je relatie iets zeggen over jezelf, en niet over de ander.

Relatietherapeut Carolien Roodvoets gelooft niet zo in spijt-exen. ‘Het kán natuurlijk zijn dat je écht je grote liefde hebt laten lopen. Maar ik denk eerder dat er ook echt iets flink mis was, als het je is gelukt om het uit te maken en het uit te hóuden. Anders was je heus wel eerder met hangende pootjes naar hem teruggekeerd. Veel vaker dan dat je echt een foute keus hebt gemaakt, wordt het verlangen naar een ex gebruikt om je te beschermen tegen te bedreigende intimiteit met nieuwe partners. Je plaatst een heimelijke liefde tussen de nieuwe in. En een ex is mooi fantasiemateriaal, je hebt hem immers echt gekend. Het opnieuw proberen met je ex-vlam loopt vaak op een teleurstelling uit, want het blijkt dan toch niet zo mooi als je had gedacht.’

Ja, dat is een belangrijke punt: is je herinnering aan die ex-prins wel reëel? Maak je hem in je fantasie niet veel mooier dan hij was? Een relatie gaat immers niet voor niets uit. In de regel gaat het gepaard met veel pijn, tranen en ellende. Niet iets om lichtvoetig (over) te doen. Dus die achteraf zo ideale herinnering, klopt die wel? Weinig zo onbetrouwbaar als het geheugen, immers. Jean-Pierre van de Ven bevestigt dat: ‘Mensen hebben een selectieve waarneming. Ze bekijken de wereld door filters. Je ziet wat je wílt zien; in het heden, maar ook in het verleden. Mensen die spijt hebben van hun keuzen zijn geneigd zich alleen de goede, mooie dingen te herinneren. En dat gaat ook makkelijk; het beeld wordt immers niet meer bijgesteld door de rauwe werkelijkheid.’

Dagboeken

Mirthe (34), belastingadviseur, realiseert zich dat ze haar ex lange tijd geïdealiseerd heeft. ‘Nadat ook mijn vierde lange relatie verbroken was, begon ik steeds vaker aan Wim te denken, mijn eerste liefde. Ik realiseerde me dat ik met hem eigenlijk nog het gelukkigste was geweest. Oké, de laatste periode van onze relatie hadden we extreem veel ruzie gehad, maar lag dat ook niet vooral aan mij? Had ik het niet te snel opgegeven? Het begon me steeds meer dwars te zitten. Ik dacht er maar aan hoe mijn leven had kunnen lopen als ik met hem was verder gegaan; wat een hoop verdriet mij dan bespaard zou zijn gebleven. In mijn hoofd was het allemaal magisch. Tot ik mijn dagboeken vond uit die tijd. Tot mijn verbazing las ik dat ik al veel eerder dan alleen in de laatste maanden twijfels had over mijn relatie. Hoe eenzaam en onbegrepen ik me vaak had gevoeld. Dat was ik allemaal vergeten! Die dagboeken hebben mij enorm veel steun gegeven om te denken: uit is uit, en ik richt me nu op de toekomst.’ Een dagboek bijhouden is inderdaad een goede tip als je twijfelt over je relatie. Niet alleen helpt het je om dingen op een rij te zetten voor jezelf, ook kun je later terugkijken naar wat je precies bezielde om een bepaalde beslissing te nemen. Want je herinneringen zijn heel wat anders dan nuchtere, waarheidsgetrouwe feiten.

Geheugendeskundige Douwe Draaisma, auteur van het boek De heimweefabriek bevestigt dat: ‘Herinneringen zijn erg vatbaar voor interpretaties van wat er verder in je leven gebeurt. Ze veranderen van gedaante door waar je later tegenaan loopt. Het is inderdaad heel goed mogelijk dat je pas jaren na een breuk een relatie op waarde weet te schatten, doordat je daarna alleen maar slechtere ervaringen hebt opgedaan. Wat betreft het idealiseren: ja, dat gebeurt, maar anderzijds zijn we geneigd juist de negatieve aspecten van een relatie te herinneren. Krenkingen blijven nu eenmaal langer hangen dan positieve gebeurtenissen.’

Ook als je later ontdekt dat je misschien een foute keuze hebt gemaakt, is het weinig zinvol je eindeloos te verliezen in spijt over het verleden. Het is belangrijk je te realiseren dat spijt hebben ook een vlucht is in een fantasiewereld. Je wéét immers niet hoe het anders was gelopen. Als je denkt: met mijn ex had ik gelukkig kunnen zijn dan ga je uit van het beste scenario. Maar wie weet had hij jou allang verlaten. Was je erachter gekomen dat hij je al tijden bedroog. Of was jullie samen een hoop ellende overkomen. Beter is het om je ervaringen mee te nemen naar een volgende relatie en niet teveel terug te kijken. Maar probeer je niet teveel te fixeren op de ideale partner. Want die bestaat eenvoudigweg niet. ‘Wees tevreden met de good enough man,’ is het advies van Malou van Hintum. ‘Die aan de meest essentiële eisen voldoet, al heeft hij dan misschien niet precies de juiste veters in zijn schoen.’ Want zelfs de prins op het witte paard bestaat alleen in sprookjes. Dus die koning, zet die maar uit je hoofd!

Ga pagina terug  Ga naar boven

Heb je ook een interessant verhaal dat je (anoniem) in een tijdschift zou willen vertellen? Stuur dan een mail naar


© Lydia van der Weide